fbpx
Angst voor afwijzing

Angst voor afwijzing –  ambivalente hechting 

Mensen, die ambivalent gehecht zijn, voelen zich vaak snel afgewezen en in de steek gelaten. Niet alleen door de ouder(s) maar ook in vriendschappen en relaties.

Ook voor mij persoonlijk is dit wel een thema (geweest). In eerste instantie voelde ik me vooral snel in de steek gelaten door mijn moeder. Iets wat rechtstreeks voortkomt uit de start in de couveuse. Dit is uitgebreid onderzocht door de pre- en perinatale psychologie. En er wordt nog steeds onderzoek naar gedaan.

Vreemde handen 

Doordat ik het in de couveuse alleen moest doen, voelde ik me in de steek gelaten en nog het meest door mijn moeder. Bij haar was ik immers al die maanden veilig gegroeid en ineens was ze weg. Zorgde een machine en zorgden vreemde handen voor mij. Handen van mensen, die nog weinig kennis hadden van hechting en hoe een baby menselijke warmte en liefde nodig heeft om goed te kunnen gedijen. Dit doet op onbewust niveau natuurlijk heel wat met een baby. Overigens kon mijn moeder hier uiteraard niets aan doen. Het was absoluut niet haar schuld en in die tijd mochten ouders gewoon heel weinig doen met hun baby die in de couveuse lag. 
 
Maar het gevoel van in de steek gelaten worden, was geen bewuste gedachte of gevoel, maar werd getriggerd door ervaringen, die opgeslagen lagen in mijn lichaamsgeheugen.

Sterke emoties 

Dit zorgt dan voor van die sterke en scherpe emoties, waarvan je op bewust niveau niet begrijpt waarom ze zo heftig zijn. Om een voorbeeld te geven, bij mij kwam dit bijvoorbeeld naar voren als mijn jongere broertje mij iets vertelde, waarvan ik vond dat ik dit tegen mijn moeder moest zeggen. Op dat moment geloofde mijn moeder mij niet direct, iets wat ik echt verschrikkelijk vond. Ik kon immers niet liegen, dat lag niet in mijn aard. Zoiets zorgde bij mij dan echt voor een stortvloed aan gevoelens en heel veel stiekeme tranen. Ik praatte daar ook niet over, want het was mijn gewoonte om alles altijd zelf op te willen lossen. Dat moest ik als baby tenslotte ook en dit bleef ik nog lang zo doen. 

Begrip en eigenwaarde 

Gelukkig heb ik hier zelf inmiddels een stuk minder last van, maar soms poppen zulke gevoelens nog weleens op. Nu heb ik geleerd om bij mezelf na te gaan waarom ik dat voel of in ieder geval er niet meteen in mee te gaan. Even tegen mezelf te zeggen dat ik begrijp dat ik dit voel, maar dat het niet iets van nu is, maar in feite oud zeer dat naar boven komt. Dit maakt het voor mij een stuk makkelijker om ermee om te gaan. Je hoeft er jezelf zeker niet om te veroordelen, maar je kunt wel bij jezelf nagaan waarom je zoiets voelt. En of het gebaseerd is op de huidige situatie of op iets wat je eerder is overkomen. Je zult merken dat het vaker dan je denkt voortkomt uit eerdere, al dan niet bewuste, ervaringen. 
 
Begrip voor jezelf, zonder jezelf te veroordelen is zo fijn en kan zoveel doen voor je eigenwaarde. Naast dat stukje begrip, kun je ook werken met je innerlijk kind, als dat bij je past. Neem gerust contact met me op, als je daar stappen in zou willen zetten. 
 
Ervaar jij ook weleens zulke gevoelens en zo ja, wat doe je er dan mee?
 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Stel hier gerust je vraag

Door de site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

Deze site is standaard ingesteld op 'cookies toestaan", om je de beste mogelijke blader ervaring te geven. Als je deze site blijft gebruiken zonder je cookie instellingen te wijzigen, of als je klikt op "Accepteren" hieronder, dan geef je toestemming voor het gebruik van Cookies.

Sluiten