Een pittige vraag, waar heel wat in besloten ligt. Het raakt iets van binnen bij mij wat lange tijd een grote rol heeft gespeeld in mijn leven. Als jong meisje al, voelde ik mij ongemakkelijk als ik in het middelpunt stond. Een spreekbeurt moeten houden, op visite gaan, een ruimte binnen komen waar onbekenden aanwezig waren, feestjes, vreselijk. Weinig lol aan voor mij. Zo ongemakkelijk en zo niet op mijn gemak. Liefst wilde ik verdwijnen op zo’n moment. Echt begrijpen waar dit gevoel vandaan kwam kon ik niet. In de loop van de jaren leek het ook wel erger te worden, misschien omdat ik me meer bewust van mezelf werd. En het idee had dat iedereen met de tijd “interessanter” werd en meer te vertellen had, behalve ikzelf.

Toen ik mijn eigen geboorte in kaart ging brengen, werden veel dingen uit mijn gedrag of gevoel voor mij verklaarbaar. Ik begreep zoveel meer van mezelf. Maar dit stukje nog niet. Tenslotte was ik heel gewenst, waren mijn ouders heel blij na mijn geboorte en was er geen sprake van dat ze bijvoorbeeld liever een jongetje hadden gekregen. Waar kwam dat gevoel dan vandaan?

 

Hoe mooi is het dan dat je erachter kunt komen waar zo’n gevoel vandaan kan komen en waarom je dat gevoel hebt? Natuurlijk is het niet zo dat het bij iedereen uit het gescheiden worden van je vader en moeder voortkomt. Elk geboorteverhaal is anders en uniek. En het is altijd een combinatie van factoren, een blokkentoren. Maar verhelderend en helend is het zeker.