fbpx
couveusekindjes en burnout

Crashen na de Couveuse

Couveusekindjes en Burn-out

Raar eigenlijk, dat schrijven over een kwetsbare periode in je leven zo moeilijk kan zijn. Omdat je op de een of andere manier toch bang bent dat je erop afgerekend wordt. Dat mensen anders naar je gaan kijken. Of dat een eventuele toekomstige werkgever je meteen afschrijft als je er ook maar enigszins op hint dat je ooit uitgevallen bent op je werk. Of misschien ook wel omdat je het jezelf stiekem nog kwalijk neemt dat je zogenaamd niet sterk genoeg was…

Grenzen en minder energie 

Het is natuurlijk beslist niet zo dat alleen couveusekindjes een burn-out ervaren, maar het kan wel een uitdaging zijn om niet over je grenzen te gaan als je in de couveuse bent gestart. Veel oud couveusekindjes hebben namelijk geen onuitputtelijke hoeveelheid energie. De maatschappij is er niet echt op berekend dat je misschien niet helemaal meekomt. Op scholen zou er bijvoorbeeld naar mijn mening ook meer gevraagd mogen worden naar de start van een kindje. Je hoort soms echt verdrietige verhalen over ouders, die maar moeten vechten voor hulp voor hun kind. En dat kan ver gaan, begrip is soms heel ver te zoeken.

Uitvallen op het werk 

En bewuste werkgevers, dat is helemaal nog een lange weg. Nu begrijp ik natuurlijk ook wel dat een werkgever niet in eerste instantie een sociale taak heeft, maar kort gezegd gewoon wil dat het werk zo snel en goed mogelijk wordt gedaan. Begrijpelijk ook. De manier waarop ermee omgegaan wordt verdient niet altijd de schoonheidsprijs helaas. Zelf ben ik ook twee keer voor langere tijd uitgevallen op het werk. En ja, misschien ben ik daar – zeker de eerste keer – niet altijd even handig mee omgegaan, om maar meteen de hand in eigen boezem te steken. Het  is ook zo verrekte lastig om toe te geven dat het je niet meer lukt. En dat je dan terwijl je nog aan het opbouwen bent te horen krijgt dat je toch geen vast contract krijgt zoals beloofd. Dat is dan wel zo’n beetje de mokerslag. Terwijl je nog volop in een medisch traject zit om uit te zoeken wat er nu aan de hand is.

Kan het niet anders? 

Gelukkig is het me gelukt om heel langzaam mijn conditie weer op te bouwen. Dat ging bepaald niet vanzelf. Maar stapje voor stapje is het gelukt. Toch overkwam het me later nog een keer. Achteraf gezien was teveel uren werken in een baan met voor teveel stress voor mij gewoon niet zo handig. Zeker niet in combinatie met een opgroeiend gezin met bijbehorende uitdagingen. Deze keer had ik een vast contract en ja, er is wel geprobeerd om me mijn uren weer te laten opbouwen. Maar ik was zo ontzettend moe dat ik soms achter mijn computer in slaap viel. Deed ik dat voor de lol of omdat het werk me niet interesseerde? Nee, natuurlijk niet. En ja, ik begrijp best dat mijn collega’s van destijds niet heel blij waren met een collega die een beetje “suf” achter de computer zat en geen werk van hen overnam. Terwijl zij het veel drukker hadden. Dat is ook op zijn zachtst gezegd irritant. Dus in dat opzicht van mijn kant alle begrip. Maar het feit dat je dan toch maar weer mag vertrekken geeft je wel weer een dreun na. Het had echt anders gekund.

Energiemanagement 

Zelf heb ik deze ervaringen destijds niet meteen gelinkt aan mijn couveuseverleden, maar nu ik steeds meer contact heb met andere oud couveusekindjes en hun verhalen hoor, is het me wel duidelijk dat het geen toeval was. Meerdere lotgenoten lukt het niet om 40 uur te werken in een zware baan, soms überhaupt niet om 40 uur te werken. In ernstigere gevallen soms maar heel weinig uren of helemaal niet. Energiemanagement is bij oud couveusekindjes die zich bewust zijn van hun pittige start regelmatig aan de orde. Ook als ze zich er niet bewust van zijn waarschijnlijk, maar dan werkt het misschien weer anders. Dan ga je nog door totdat je er bijna letterlijk bij neervalt. Omdat je niet wilt onderdoen voor anderen. En gelukkig zijn er zeker ook oud couveusekinderen die deze uitdagingen niet ervaren! Volgens een onderzoek zou ongeveer 50% geen klachten ervaren en de andere 50% wel. Waarbij ik me dan soms wel afvraag of mensen zich bewust zijn van de impact die een pittige start kan hebben in je latere leven. Ik heb er zelfs tenslotte ook jaren niet bij stilgestaan.  

Zou je het fijn vinden om contact te hebben met andere oud couveusekindjes of met ouders van couveusekindjes? Je bent van harte welkom in de Facebookgroep Couveusekanjers Community! Voor en door couveusekindjes! COUVEUSEKANJERS COMMUNITY

Minder goed ontwikkeld stressmechanisme 

Hierbij wil ik wel even zeggen dat het overigens zeker niet mijn bedoeling is om alleen maar de dramatische dingen te vertellen of te benadrukken. Ik heb een heel fijn leven, op mijn eigen manier, soms met uitdagingen, maar dat heeft iedereen op zijn tijd. De een wat meer dan de ander. Dus ik kan oprecht zeggen dat ik heel gelukkig ben, inclusief die minder leuke dingen. Ook al zijn die soms best lastig en frustrerend. Het gaat me er meer om dat mensen, die dezelfde ervaringen hebben, niet het gevoel krijgen dat ze zwak of anders zijn en niet zoveel waard als mensen, die misschien wel 50 uur kunnen werken en er nog 20 dingen naast kunnen doen. Dat deze verhalen er zijn om die mensen te helpen. En dat het belangrijk is om hierin je eigen weg te kiezen. Toch proberen te doen wat je leuk vindt, wat bij je past, dan krijg je er misschien meer energie van dan dat het je kost. En begrip voor jezelf, liever zijn voor jezelf zorgt voor minder stress, wat dan weer positief kan werken op je energie. Tenslotte hebben oud couveusekindjes vaak een minder goed ontwikkeld stressmechanisme, wat er wellicht ook voor zorgt dat we sneller uitvallen. En altijd mee willen doen en door willen gaan en daarnaast niet zo goed met stress om kunnen gaan, lichamelijk gezien, is niet echt een fijne combinatie.

Iedereen wil graag gezien en gehoord worden

Er zijn zeker ook oud couveusekindjes, die weinig of misschien helemaal geen lange termijn gevolgen ervaren. Zijn zij dan automatisch beter of sterker dan degenen, die wel gevolgen ervaren? Meer aandacht en erkenning, en eventueel passende zorg, die mag er wat mij betreft toch zijn. Iedereen wil tenslotte graag gezien en gehoord worden. Herkenning en erkenning – zonder daarbij te verzanden in klagen – zijn in de contacten met andere oud couveusekindjes toch wel heel fijn. En samen staan we sterk. 

Wil je samen met mij zorgen voor meer aandacht en erkenning, of heb je vragen, stuur me gerust een mailtje via valerie@geboreninzicht.nl 

Wil je meer lezen over wat je kunt doen om makkelijker te leven als oud couveusekindje? Lees dan verder op de pagina VOOR JEZELF 

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email
Chat openen
Stel hier gerust je vraag

Door de site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

Deze site is standaard ingesteld op 'cookies toestaan", om je de beste mogelijke blader ervaring te geven. Als je deze site blijft gebruiken zonder je cookie instellingen te wijzigen, of als je klikt op "Accepteren" hieronder, dan geef je toestemming voor het gebruik van Cookies.

Sluiten