fbpx
geboortepatronen en voeding

Stop met treuzelen, ga eten!

Het verband tussen jouw start en jouw relatie tot voeding

Om duidelijk te maken hoe geboortepatronen invloed kunnen hebben in je leven, vandaag een voorbeeld uit de (persoonlijke) praktijk.  

Voeding en geboortepatronen

Als we het over voeding hebben, mijn partner heeft een hele andere relatie tot voeding dan ik. Allebei zijn we letterlijke voeding tekort gekomen tijdens de zwangerschap van onze moeders. In mijn geval doordat de placenta niet goed werkte, waardoor ik veel te licht werd geboren. In het geval van mijn partner doordat zijn moeder niet zo goed voor zichzelf zorgde en daardoor indirect ook niet voor haar groeiende kindje. 

Hoe zie je dat terug? 

Maar hoe uit dat zich nu? Mijn partner denkt vooral vaak en graag aan eten, als hij iets aan het eten is, dan is hij in gedachten alweer bezig met de volgende maaltijd. Soms kan hij een tijd bezig zijn met vragen van wat we kunnen gaan snacken en als een van ons het dan heeft gepakt, kan hij gerust een kwartier (of langer) wat anders gaan doen voordat hij eraan gaat beginnen. Blijkbaar geeft het hem onbewust al rust dat hij het voedsel voor zich ziet. 

Snel opeten! 

Daarin zit hem het verschil. Dat kan ik dus niet! Als ik het eten voor me zie, dan “moet” ik het opeten. En als mijn partner dan maar zit te treuzelen in mijn ogen, terwijl hij eerst zo graag iets wilde eten, dan kan mij dat echt mateloos irriteren haha. In de buik bij mijn moeder was er natuurlijk niet voldoende voeding beschikbaar, wat in mijn lijf de overtuiging heeft vastgezet dat als er voedsel voorhanden is, dat je het dan ook zo snel mogelijk tot je moet nemen. Ik eet ook heel snel, vooral als ik ondoordacht eet. Je weet tenslotte maar nooit wanneer er weer voeding beschikbaar zal zijn.

Lichaamsgeheugen 

Dit patroon zit dus verankerd in mijn lichaamsgeheugen. Want daadwerkelijke bewuste herinneringen heb ik natuurlijk niet aan de zwangerschap van mijn moeder. Daarentegen ben ik er veel minder mee bezig in mijn hoofd wat ik nu weer eens zal gaan eten. Toen was het ook niet constant voorhanden en blijkbaar verwacht ik dat onbewust nu ook niet. Een tekort aan letterlijke voeding tijdens de zwangerschap kan verschillende gevolgen hebben dus, of altijd ruim voldoende voeding willen hebben, of juist toekunnen met heel weinig voeding of zoals ik, dat als ik het zie, dan eigenlijk niet een kwartier wil wachten met het opeten ervan. 

Overlevingsmechanisme

Bijzonder om dat zo bij jezelf te merken en voelen. En te zien hoe dat bij anderen werkt. Tegenwoordig kan ik er ook wel om lachen als ik dat gevoel weer krijg. Of ik geef er gewoon aan toe en wacht niet tot hij zover is.😉 Tenslotte snap ik nu waarom ik dit zo voel. Het is echt een overlevingsmechanisme van vroeger, wat nu helemaal niet meer nodig is, maar mijn lichaam denkt soms nog van wel.

Hoe is dat bij jou? Herken je hier iets in? Bij jezelf, of je partner of kind?

Eerder schreef ik al twee blogs die hier wel bij passen:

Altijd en Eeuwig honger 

Het ontstaan van  Geboortepatronen

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Chat openen
Stel hier gerust je vraag

Door de site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

Deze site is standaard ingesteld op 'cookies toestaan", om je de beste mogelijke blader ervaring te geven. Als je deze site blijft gebruiken zonder je cookie instellingen te wijzigen, of als je klikt op "Accepteren" hieronder, dan geef je toestemming voor het gebruik van Cookies.

Sluiten