fbpx
Hechting na een keizersnede

Hechting na een keizersnede

Door Johanneke Verkade – Baars

Een warm bad, het licht gedempt, een zacht muziekje op de achtergrond. Ja zo hoopte ik dat mijn bevalling zou verlopen. Vooral mooi en sereen zoals ik dat op televisie wel eens zag. En dan na de geboorte natuurlijk zo’n klein warm bundeltje geluk op mijn borst. Mijn man trots aan mijn zijde en samen genietend van dat mooie eerste gouden uurtje van ons kindje. Hoe romantisch wil je het hebben? Maar het liep allemaal heel anders.

Onze dochter was meer dan gewenst: na maar liefst drie miskramen was een goede zwangerschap voor ons alles behalve vanzelfsprekend. Gelukkig ging het dit keer wel goed. Het meisje in mijn buik was gezond en groeide goed. Voor mij was de zwangerschap wel erg pittig omdat ik kampte met bekkeninstabiliteit en zwangerschapsdiabetes. Ook bleef ik mij tot het einde toe zorgen maken of alles wel goed zou gaan met ons kindje. Om die reden wilde ik ook niet te lang over de uitgerekende datum bevallen. De gynaecoloog besloot mij daarom in te leiden met precies 40 weken zwangerschap. Helaas bleek mijn lichaam er op dat moment nog niet klaar voor te zijn. Ondanks het ballonnetje en een aantal dagen met medicatie, vorderde de ontsluiting niet. We werden daarom naar huis gestuurd om te rusten. We hoopten dat met rust en ontspanning de natuur alsnog haar werk ging doen, maar helaas.

Angstige stilte

Een paar dagen later, met 41 weken mochten wij ons opnieuw in het ziekenhuis melden. Dit keer leek er wat meer vordering in de ontsluiting te komen. Hierdoor konden mijn vliezen gebroken worden en daarna kreeg ik weeën opwekkers. Het leek allemaal prima te gaan: ik kreeg flinke weeën maar was, dankzij een ruggenprik, helemaal ontspannen. Ik voelde hoe de druk op mijn buik met iedere wee toenam en ik voelde ons kindje druk bewegen.

Het zou nu vast niet lang meer duren voor we haar eindelijk zouden ontmoeten toch?

Ons geduld werd op de proef gesteld. Want ondanks de flinke weeën kreeg ik nauwelijks meer ontsluiting. Ik lag vast aan de monitor en we hoorde het geluid van de hartslag van ons kindje. Een mooi regelmatig geluid. Woesj-woesj-woesj-woesj als een treintje wat voorbij dendert. Maar na een tijdje werd dat geluid zo nu en dan onregelmatiger. Woesj……..woesj-woesj………………woesj. We hadden meteen door dat dit geen goed teken was. De verloskundige gaf aan dat ik op mijn zij moest gaan liggen. Even was het geluid weer mooi regelmatig om daarna weer af en toe een paar seconden in een angstige stilte te vervallen. Ik wreef steeds over mijn buik, porde, draaide en moedigde ons kindje aan. Maar ze had het overduidelijk moeilijk in mijn buik. De gynaecoloog werd erbij gehaald en met elkaar werd besloten dat een spoedkeizersnede noodzakelijk was.

Als een droom

Op de OK werden we ontzettend goed geholpen. Een verpleegster bood aan foto’s te maken, we werden gerustgesteld. En ondanks de spoed, heerste er wel een ontspannen sfeer. De ingreep verliep voorspoedig en binnen een paar minuten hield de gynaecoloog een huilend babytje met pikzwarte haartjes boven het blauwe doek. Een onwerkelijk idee dat zij echt onze dochter was. Heel even mocht ik naar haar kijken. Daarna werd ze meteen meegenomen voor onderzoek door de kinderarts. Gelukkig mocht mijn man met haar mee. Die minuten dat ze onderzocht werd, leken een eeuwigheid te duren. Zou alles wel goed zijn? Net toen ik die vraag hardop uitsprak, kwam mijn man weer door de klapdeuren. Hij had een grote, trotse grijns op zijn gezicht en in zijn armen onze dochter: een prachtig moment. Het was wat behelpen met alle snoertjes en draadjes waar ik aan vast lag. Maar met wat hulp kon ik haar eindelijk vasthouden. We keken elkaar meteen recht in de ogen en ze pakte mijn vinger. Het voelde of ik droomde.

Buidelen met papa

Ons meisje ging met mijn man terug naar de kraamafdeling want ik moest nog op de OK blijven om mijn wond te laten hechten en nog even aan de monitor blijven liggen. Ik kreeg een foto van haar in mijn handen en dat was heel fijn. Ik kon niet stoppen met blijven kijken, maar tegelijk verlangde ik natuurlijk intens om haar weer vast te mogen houden. Na een lang uur werden we eindelijk herenigd. Mijn man had al die tijd met onze dochter gebuideld: haar kleine lijfje tegen zijn warme, blote bovenlijf. Ze had in die tussentijd ook al een beetje kunstvoeding gehad omdat haar suikerspiegel te laag was. Natuurlijk begreep ik dat, maar toch vond ik het jammer dat ik haar niet zelf de eerste voeding had kunnen geven. Ik wilde namelijk heel graag borstvoeding geven. Ze werd daarom direct aangelegd maar succesvol was dit niet. Toen de trotse opa’s en oma’s langs waren geweest was het tijd om te gaan slapen. Ons meisje was onrustig en ik heb haar bij me in bed genomen. Vooraf dacht ik altijd dat ik het eng zou vinden om met een baby samen te slapen. Maar op dat moment was het heel helder: er was geen betere plek voor haar dan in mijn armen.

Knus onder een dekentje

Eenmaal thuis zijn we samen met de kraamverzorgster volop aan de slag gegaan om de borstvoeding te laten slagen. Als ze dan heel even aanhapte genoot ik zo van dat intieme moment. Maar helaas was het steeds van korte duur en gaf de borstvoeding zowel bij haar als bij mij veel frustratie. Door middel van kolven kon ik haar nog wel een beetje moedermelk geven en uit de fles dronk ze erg goed. Voor mijn man was het natuurlijk wel heel fijn om ook wel eens een fles te kunnen geven. Sowieso nam mijn man de eerste weken veel zorg op zich. Het herstel van een keizersnede in combinatie met de zorg voor een kleine baby is behoorlijk pittig. Wanneer onze dochter een huiluurtje had, was het voor mij bijvoorbeeld te zwaar om de hele tijd met haar op mijn arm heen en weer te lopen dus deed mijn man dat. Net als haar in bad doen of haar ‘s nachts uit de wieg tillen wanneer ze huilde.

Onze dochter was daardoor in het begin wel meer een vaderskindje. Soms maakte mij dat wat onzeker want ik wilde ook zo graag al die dingen zelf kunnen doen. Maar over de hechting heb ik mij nooit zorgen gemaakt. Want ook al kon ik niet de volledige zorg op mij nemen, ik kon wel heel veel andere dingen doen om de hechting te bevorderen. Zo heb ik in de kraamperiode regelmatig gebuideld. Heerlijk dat warme lijfje tegen mij aan en dan lagen we samen knus onder een dekentje in te dommelen. Als ik mij goed genoeg voelde kon ik haar, met wat hulp van mijn man, ook even meenemen onder de douche. En het allerfijnste was toch wel het samen slapen. Want na die eerste nacht heeft ze nog vele nachten in mijn armen geslapen.

Sterke band

Inmiddels is ons meisje een peuter van twee jaar oud. Nog steeds kruipt ze af en toe ‘s nachts heerlijk dicht tegen mij aan. Ze is niet meer een uitgesproken vaderskindje, maar ook geen moederskindje. Van sommige andere moeders met kinderen op deze leeftijd hoor ik wel dat ze enorm aan hun moeder hangen en vader niks meer mag doen. Ik ben eigenlijk wel blij dat dat bij ons niet het geval is. Of dat door de keizersnede komt en de periode daarna, dat weten we natuurlijk niet zeker, maar ik vind het mooi dat ze met ons allebei zo’n sterke band heeft. En ergens vind ik het ook wel heel fijn dat ik niet geheel onmisbaar ben en af en toe even rustig kan koken of naar de wc gaan 😉

Een keizersnede kan zorgen voor een pittige ervaring, zowel voor moeder als voor de baby. Een baby wil immers graag op zijn eigen tijd samen met zijn moeder de geboorte in gang zetten en beleven. Door een keizersnede verloopt het zo belangrijke Gouden Uur vaak anders dan gewenst. De borstvoeding kan hierdoor moeilijker op gang komen. Maar er kunnen ook andere gevolgen zijn, voor zowel moeder als kind. Gelukkig kun je daar wel iets mee/aan doen. Binnenkort kun je hier een blog lezen over hoe een (spoed)keizersnede door een baby kan worden ervaren. Wil je meteen meer lezen over hoe je jouw baby kunt helpen om deze ervaringen te verwerken? Kijk dan eens op de pagina Voor je baby.

Hoe heb jij zelf jouw keizersnede ervaren? En hoe is het hechtingsproces verlopen?

Valerie Bouwmeester - Geboren Inzicht

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Angst voor afwijzing

Afwijzing

Angst voor afwijzing –  ambivalente hechting  Mensen, die ambivalent gehecht zijn, voelen zich vaak snel afgewezen en in de steek

Lees verder »
Stel hier gerust je vraag

Door de site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

Deze site is standaard ingesteld op 'cookies toestaan", om je de beste mogelijke blader ervaring te geven. Als je deze site blijft gebruiken zonder je cookie instellingen te wijzigen, of als je klikt op "Accepteren" hieronder, dan geef je toestemming voor het gebruik van Cookies.

Sluiten