“Als het moeilijk wordt, dan laat je me toch in de steek”
Couveusekindjes en Vertrouwen
Jarenlang ben ik me er niet van bewust geweest dat ik zo weinig vertrouwen had. Weinig vertrouwen in mezelf, maar ook weinig vertrouwen in andere mensen. Altijd dat gevoel van “als het moeilijk wordt, dan laat je me toch in de steek”. Ik dacht eerlijk gezegd van mezelf dat ik gewoon gezond sceptisch was, ik liet me niet oplichten, want ik was altijd op mijn qui-vive. Dat was ik inderdaad, maar of ik er zelf nou zozeer beter van werd? Mij oplichten was inderdaad wel heel moeilijk. Want bij alles wat mij werd aangeboden dacht ik onbewust, wat haal jij hieruit, wat levert jou dit op? Hierdoor heb ik mezelf ook kansen ontnomen en dingen gemist.
Daarnaast had ik altijd het gevoel dat ik problemen zelf moest oplossen. Dit kwam echt niet door mijn ouders, maar door mijn eigen gevoelens, die onbewust zijn ontstaan tijdens het verblijf in de couveuse. (toen moest ik immers ook alles zelf oplossen, mijn ouders konden er niet voor me zijn) Dus praten over problemen was heel moeilijk, ook in vriendschappen en relaties. Ik moest er eerst zelf mee aan de slag in mijn hoofd en heel misschien dat ik er ooit iets over zou zeggen. Maar vaak was dit dan als het al achter de rug was. Dit zat zo in mijn kern “gebrand” als het ware, dat ik het alleen moest doen.
Wantrouwen en aanrakingen
Later leerde ik dat veel couveusekindjes een gevoel van wantrouwen met zich meedragen. Toen ze werden geboren en het moeilijk werd, werden ze voor hun gevoel in de steek gelaten. Ze lagen tenslotte het grootste deel van de tijd alleen in een machine. Dit gevoel van verlaten worden, kan daarom weer worden getriggerd als er moeilijke dingen in je leven gebeuren. Vaak werden er ook nare medische handelingen verricht tijdens het verblijf in de couveuse. Daardoor kun je ook het gevoel krijgen dat aanrakingen garant staan voor ongemak en pijn. Voor sommige couveusekindjes is knuffelen of intimiteit heel moeilijk, zelfs als ze al een stuk ouder zijn. Dat ervaar ik zelf niet zozeer, maar in mijn geval was er geen sprake van bijvoorbeeld operaties en herhaaldelijke hele nare medische handelingen. Dat is natuurlijk een wezenlijk verschil. Daardoor heb ik zelf geen moeite met aanrakingen, tenminste als die aanrakingen gewenst zijn en met goede intenties. Wel vind ik het heel vervelend als mensen zomaar veel te dichtbij komen, zonder dat dit nodig of gewenst is.
Muurtje
Als ik oudere oud couveusekindjes spreek, dan hoor ik vaak dat ze een muurtje om zichzelf heen hebben gebouwd. Doordat ze tijdens hun start veel alleen hebben moeten doen, heeft hun stressmechanisme zich niet goed ontwikkeld. Burn-out of depressie komen daarom ook veel voor. Hierover lees je meer in mijn blog Crashen na de Couveuse.
Na 1985 kwam er gelukkig langzaam aan meer aandacht voor de hechting tussen ouders en kind. En mochten ouders meer handelingen met hun kindje zelf doen in het ziekenhuis en vaker buidelen. Toch wil dat niet meteen zeggen dat jongere oud couveusekindjes hier geen last van hebben. Ze zijn voor hun gevoel onbewust toch in de steek gelaten. En vaak hebben ze het eerste uur na de bevalling ook niet bij mama op de borst door gebracht. Terwijl dat uur nu net zo belangrijk is voor de hechting tussen ouders en kind.
Meer lezen over het Gouden Uur? Lees mijn blog voor Mommy Friends: Als het Gouden Uur niet zo “goud” was
Vroeger versus Nu
In de jaren 60 & 70 mochten ouders vaak hun kindje niet eens aanraken. Met een beetje inlevingsvermogen kun je je dan wel voorstellen dat je een andere instelling krijgt dan wanneer je gewoon meteen mee naar huis mag en gewoon bij je ouders kunt zijn. Toch kunnen ook jongere couveusekindjes hier nog de gevolgen van ervaren. Nu is het wel zo dat bij jouw geboorteverhaal niet alleen het verblijf in de couveuse meetelt, tenslotte heeft jouw geboorteverhaal veel meer kanten, dan alleen dit aspect. Het kan wel een sterke invloed hebben in jouw leven of dat van je kind. Als jouw kindje nu nog jong is, dan zou ik willen zeggen, ga knuffelen! Het inhalen van de gemiste nabijheid van mama en papa is zo belangrijk. En praat met je kindje, al is het nog zo jong, over de periode van de zwangerschap en de bevalling. Wat is er gebeurd, hoe kwam dat en wat heeft dat met jullie, maar ook met je kindje gedaan. Dit kan voor zowel jezelf, als je kind heel helend zijn.